“Ook hier konden zij elkaar niet opzoeken en was er geen mogelijkheid om elkaar in deze ingrijpende periode te zien”

Anna haar Beppe heeft Afasie en woont in een verzorgingstehuis, een zorginstelling wat door de uitbraak van het coronavirus volledig op slot ging. Anna deelt graag haar ervaring over de afgelopen periode namens haarzelf en haar Beppe.

Anna is de kleindochter van haar lieve Beppe, Oma in het Fries. Haar Beppe heeft een hersenbloeding gehad en raakte daardoor halfzijdig verlamd en verloor het grootste gedeelte van haar spraak. Haar hele leefsituatie is veranderd, zegt Anna. Door de halfzijdige verlamming kon haar Beppe niet meer thuis wonen waardoor zij naar een verzorgingstehuis moest verhuizen. Een enorme impact aangezien zij nu niet langer meer samen kon wonen met de Pake (Opa) van Anna.   

Er werd een revalidatietraject gestart om te kijken of er nog mogelijkheid was tot herstel. De Beppe van Anna heeft tot op heden nog geen functie teruggekregen in haar verlamde been en arm. Hierdoor zit zij blijvend in een rolstoel en zo kan zij zich nog voortbewegen in de gangen van het verzorgingstehuis door haar werkende been af te zetten op de grond. Ook zijn ze destijds bezig geweest met de spraak van Anna haar Beppe. In het begin kon zij namelijk alleen ‘do’ zeggen, jij in het Fries. Inmiddels is dit uitgebreid met ‘och’ en een enkele keer ‘ja’. Deze woorden geven lang niet altijd weer wat haar Beppe bedoelt en dat heeft ze ook door. Cognitief is haar Beppe namelijk nog helemaal in orde, al gaan sommige gesprekken soms wel wat te snel. Omdat haar spraak zeer beperkt is, is er gedurende de tijd gekeken naar alternatieve communicatie. Een spraakcomputer, picto’s of plaatjes aanwijzen is alleen te moeilijk voor haar Beppe en wijst dat ook af.

De Beppe van Anna kon dus sinds haar herseninfarct niet meer samenwonen met haar man. Maar door de uitbraak van het coronavirus kon haar man ook niet meer op bezoek komen in het verzorgingstehuis. Daarnaast kreeg de Pake van Anna tijdens de coronaperiode diverse tia’s en kwam hierdoor in het ziekenhuis te liggen. Ook hier konden zij elkaar niet opzoeken en was er geen mogelijkheid om elkaar in deze ingrijpende periode te zien. Uiteindelijk is de Pake van Anna in hetzelfde verzorgingstehuis geplaatst als haar Beppe waarna zij, bij het versoepelen van de coronaregels, elkaar toch konden opzoeken met hulp van familie. Hierdoor kunnen zij nu twee keer per week even bij elkaar zijn. Erg fijn, want het sociale leven werd door de uitbraak van het virus een stuk kleiner. Verdere familie kon ook niet langs komen en in het bijzonder de moeder van Anna niet, zij neemt een groot deel van de zorg op haar.

Gelukkig kon de moeder van Anna wel veel context bieden als het gaat over wat het coronavirus nou precies inhoudt. Ook heeft het verzorgende personeel iedereen binnen het verzorgingstehuis uitvoerig ingelicht en de Beppe van Anna begrijpt dit dan ook goed. Verder keek de Beppe van Anna ook naar het nieuws maar zodra dit te snel gaat kan zij de informatie niet meer opnemen.

De Beppe van Anna maakt altijd graag een ommetje door het verzorgingstehuis. Omdat afdelingen van elkaar afgesloten werden door de uitbraak van het virus werd dit op een gegeven moment wel heel beperkt. Ook schildert de Beppe van Anna graag en doet zij enthousiast mee met alle andere activiteiten die worden aangeboden vanuit het verzorgingstehuis, dat kon allemaal niet meer door gaan. Maar het grootste gemis is toch wel geweest dat de Beppe van Anna geen bezoek meer kon ontvangen van haar man en dochter, twee belangrijke personen in haar leven.

Of het de Beppe van Anna dan ook wat gebracht heeft is de vraag, waarschijnlijk niet. Het heeft heel veel dingen vooral veel moeilijker gemaakt. Wel heeft de Beppe van Anna aangegeven zelf een mobieltje te willen. Hiermee kan zij sinds de uitbraak van het coronavirus zelf een aantal nummers bellen. Ook kon ze zelf de telefoon opnemen wanneer er iemand voor het raam stond te zwaaien en haar dan belden. Het verzorgend personeel ondersteunde de Beppe van Anna dan, want zo kwam er dan wekelijks toch best wat familie op bezoek.

Anna zelf merkt dat de gesprekken, sinds haar Beppe afasie heeft, heel anders zijn. Het is geen twee richtingsverkeer meer aangezien Anna voornamelijk degene is die aan het woord is. Een hele andere manier van gesprekken voeren en dat is best lastig. Zo probeer je aan de ene kant zelf behoorlijk wat dingen in te vullen en te begrijpen wat een ander wil zeggen maar aan de andere kant heb je eigenlijk geen idee. Omdat je niet kunt controleren of het goed is wat je voor een ander invult blijft het constant gissen. Je praat op een bepaalde manier eigenlijk met jezelf, zegt Anna. En de één is daar beter in dan de ander. Anna kletst zelf de oren van haar Beppe’s hoofd af maar haar broertjes hebben hier veel meer moeite mee. Gelukkig kan haar Beppe wel goed haar emoties uitdrukken en kan je uit de intonatie van haar stem ook veel opmaken. Samen met haar mimiek kom je dan een heel eind. Uiteindelijk ben je veel meer bezig met het lezen van haar gezicht en bewegingen dan eerder het geval was, noemt Anna.

Sinds de uitbraak van het coronavirus stond Anna al zwaaiend en bellend voor het raam omdat ze zelf natuurlijk niet meer op bezoek mocht komen. Ook werd er zo nu en dan een kaartje gestuurd. Wat het Anna de afgelopen periode heeft gebracht is de skill om creatiever na te denken over mogelijke manieren om elkaar te kunnen zien binnen de huidige regelgeving. Maar dat weegt natuurlijk lang niet op tegen de gezellige wandelingen samen of het fysieke contact. Elkaar even een dikke knuffel of een tût geven om te laten weten dat je het fijn vindt om elkaar weer te kunnen zien, dat heeft Anna wel echt gemist!  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *