“Een revalidatiearts? Chantal en Niels keken elkaar aan, die hebben ze nog nooit gezien”

Chantal is getrouwd met Niels en samen delen zij graag hun ervaringen over hoe de afgelopen periode voor hun is verlopen sinds de uitbraak van het coronavirus. Of Chantal afasie heeft is niet duidelijk, dat blijkt wel uit onderstaand verhaal. Afasie of niet, de ervaringen van Chantal en Niels zijn te waardevol om niet met lotgenoten te delen.

Chantal is moeder van twee prachtige zoons. Tijdens haar tweede zwangerschap ging het alleen volledig mis, zij kreeg een herseninfarct en vijf tia’s. Daarnaast was Chantal haar bloeddruk zo laag dat het dodelijk kon zijn en hebben ze besloten om haar zoontje te vroeg in deze wereld te brengen. Tijdens een MRI-scan vonden ze nog iets opmerkelijks, Chantal blijkt een aneurysma achter haar linkeroog te hebben waar ze niks aan kunnen doen. Dit alles heeft zij te danken aan een te lage bloeddruk, een uniek geval, aangezien dit normaal juist voorkomt bij een te hoge bloeddruk.

Chantal draagt altijd een rugzakje bij haar, angst voor nog een tia is er en daarnaast kan haar aneurysma knappen. Vooral de eerste jaren was deze angst heel sterk maar op een gegeven moment zakt dat wat weg. Chantal kreeg de nodige medicatie waardoor de kans op nog een tia minimaal zou zijn. Niks bleek minder waar, twee jaar geleden kreeg zij wéér een tia. Dat hakt er wel behoorlijk in, zegt Chantal.

Vroeger was Chantal een hele stoere vrouw met een nodige portie zelfvertrouwen, inmiddels noemt zij zichzelf een zachtgekookt eitje en zodra iemand boe zegt begint zij te huilen. Zij deed altijd alles zelf en had geen hulp nodig van haar man, ze regelde het zelf wel even. Inmiddels is dat wel anders, ze is behoorlijk afhankelijk van hem en dat frustreert enorm. Chantal is nu negen jaar alleen maar aan het vechten tegen haarzelf. Ik weet het, ik snap het, maar ik accepteer het eigenlijk nog steeds niet, zegt ze. Het is ook zo moeilijk te accepteren wanneer je zo jong bent. Chantal kijkt in de spiegel en heeft het gevoel dwars door zichzelf heen te kijken. Ik zie mijzelf niet meer, ik zie heel iemand anders daar staan. Van hun toekomstplannen is weinig meer over.

Chantal kan het zich nog goed herinneren, de schaduw van de arts die vertelde dat zij een herseninfarct heeft gehad. ‘Heh, dat krijgen toch alleen oude mensen?’ Dacht ze nog. Vervolgens kom je in een rollercoaster terecht waar zij vervolgens ook geen goede nazorg heeft gehad. Omdat Chantal haar kindje net geboren was werd zij eerst op de kraamafdeling geplaatst waardoor zij pas in de laatste paar dagen van haar verblijf in het ziekenhuis naar de afdeling neurologie is verplaatst. Daar zijn wat testjes gedaan waarna zij vervolgens naar huis is gestuurd met slechts enkel een controle afspraak.

Met de vraag of Chantal ook problemen heeft ondervonden met haar spraak sinds haar infarct zegt zij ja. Ze zoekt regelmatig naar woorden en ze haalt ook woorden door elkaar. Met zo’n spelletje van zeg geen ja, geen nee en geen uh zou ze na één seconde al af zijn. En de kinderen, die gaan je inmiddels verbeteren. Zo vraagt zij aan haar jongste zoontje om zijn drinken op te drinken, waarop hij antwoord ‘drinken? Je bedoelt zeker dat ik mijn eten moet opeten. Ik heb helemaal geen drinken, dat heb je niet voor mij gepakt’. Een typisch kereltje die op zijn leeftijd natuurlijk alles beter weet.

Eén van haar zoontjes liep nog enkele jaren bij de kinderarts, daar noemde Chantal dat het toch wel erg prettig zou zijn als zij in aanmerking zou komen voor een elektrische fiets. Chantal vindt fietsen namelijk heerlijk en doet daar ook alles mee. De kinderen naar school brengen, boodschappen of een boom kopen in het tuincentrum. Alles gebeurt op de fiets. De kinderarts gaf aan dat ze dit met haar revalidatiearts moest bespreken. Een revalidatiearts? Chantal en Niels keken elkaar aan, die hebben ze nog nooit gezien. Dan ga je enkele jaren te laat pas eindelijk revalideren, eigenlijk gewoon de moeite niet meer waard. Van buiten lijkt het alsof er niks aan de hand is met Chantal, maar in haar hoofd voelt het als een explosie. Vooral ook na die zesde tia, toen werd het nog minder. Om vier uur ‘s middags is de puf er wel uit, maar ze gaat door. Ze heeft een gezin waarvoor gezorgd moet worden wat misschien ook wel haar redding is geweest. Aan de andere kant val Chantal nu precies tussen wal en schip. Volgens de revalidatiearts is Chantal namelijk te goed voor aanpassingen maar ze functioneert te slecht om goed mee te kunnen draaien in de maatschappij. Dat maakt je soms heel verdrietig, maar vooral ook heel boos. Chantal heeft nu maar zelf een elektrische fiets gekocht zodat ze toch in beweging kan blijven.

Sinds de uitbraak van het coronavirus veranderde er veel voor Chantal. Normaal gesproken liet zij de boodschappen thuisbezorgen. Door haar laatste tia is Chantal haar evenwicht namelijk erg onvoorspelbaar geworden waardoor zij ook met een stok loopt, niet echt ideaal met het doen van boodschappen. Door de uitbraak van het virus lukt het Chantal niet meer om haar boodschappen bezorgd te krijgen, ze moest dus weer zelf te winkel in en dat terwijl ze in de risicogroep valt. Soms kwam ze dan gewoon huilend thuis, het was te veel. Daarnaast kwamen beide kinderen in één keer volledig thuis te zitten, dat was zwaar. Beide kinderen dragen een rugzakje met zich mee wat onder andere inhield dat Chantal veel moest ondersteunen bij het maken van huiswerk. Wanneer ze de jongste hielp sprong de oudste om haar heen voor aandacht. En dat breekt, je bent gewoon op, zegt ze. Op een gegeven moment werd Chantal zelfs boos op de kinderen, niet omdat zij geen ruimte voor zichzelf had, maar omdat het niet lukte om te stofzuigen en de deurklinken schoon te maken. Want corona in dit huis, dat moet echt niet gebeuren. Gelukkig konden beide kinderen al snel twee halve dagen naar de schoolse opvang, dat gaf iets meer ruimte.

De eerste twee persconferenties werden nog aandachtig bekeken thuis, daarna ging de televisie vooral uit. Even de planten water geven of iets anders doen in huis om maar zo min mogelijk informatie binnen te krijgen. Want wat was dat veel en wat word je daar negatief van. De kinderradio werd aangezet, dat was gewoon veel lekkerder. Het gaat namelijk toch ook snel tussen je oren zitten, dan kwam de man van Chantal kuchend thuis en denk je meteen aan corona. Maar goed, wij hebben ook hooikoorts hier in huis zegt Chantal. Dus bij elke nies roepen ze nu uit volle borst ‘hooikoorts!’. Om zo maar niet te veel aan corona te denken.

Wat er allemaal niet meer door kon gaan? De verjaardag van de jongste, dat werd nu gevierd met maar een paar mensen en dan in de achtertuin. Op vakantie gingen ze al niet dus dat scheelt. Maar een dagje weg met zijn allen vinden ze eigenlijk ook nog te riskant. Mensen worden alweer veel vrijer en gaan alweer naar het buitenland, dat begrijpt Chantal niet echt. Als het aan haar lag waren de grenzen nog even dicht gebleven en werd de belasting in eigen land op uitjes en vakanties verlaagd, dan geeft ook iedereen zijn geld uit hier in Nederland wat ook weer gunstig is natuurlijk. Verder bestaan de sociale contacten uit een klein clubje, met haar oudste zoon kan je gewoon niet veel ondernemen dus dat is lastig. Haar jongste zoon miste hun tante wel enorm, zij zijn echt twee handen op één buik. Daar logeerde hij dan ook wel eens om juist Chantal en Niels te ontlasten.

 Daarnaast is Chantal toch ook wel weer wat angstiger geworden, voor haar gevoel ligt een volgende tia alweer op de loer. Dus je bent op het moment wel veel bewuster, zegt ze. Ze probeert zoveel mogelijk uit een dag te halen voor het geval dat ze dan toch weer een tia krijgt. Of er wat klopt van die logica? Niet echt. Want je bent echt helemaal uitgeput aan het einde van de dag maar dat komt ook vooral omdat mijn hoofd en lichaam niet samenwerken. Zo staat haar voet voor haar gevoel scheef, wanneer ze dan naar beneden kijkt is dit niet zo. Ze probeert al negen jaar geestelijk haar voet recht te zetten, best vermoeiend. En als ze dan ‘s ochtends wakker wordt en moet hoesten, dan denk ze dat het wel eens corona kan zijn. Dan probeert ze niet in paniek te raken maar je bent er toch wel mee bezig.

En wat ze het meest gemist heeft? Chantal vond het vooral moeilijk om te zien dat je zag dat haar zoontje hun tante miste en haar ook niet kon knuffelen. Dat breekt haar hart dan toch echt wel. Maar ook op straat kon je niemand meer groeten en als dat dan per ongeluk wel gebeurde dan voelde ze zich schuldig. Je moest overal zo op letten en dat vond ze wel heel erg lastig. Het heeft juist wel weer gezorgd voor nieuwe inzichten. Chantal weet nu wel precies aan wie ze wel en aan wie ze niet iets heeft. Veel mensen vielen dan toch wel een beetje tegen en dat was een teleurstelling.

Niels is de man van Chantal, hij is chauffeur en heeft jaren op de takelwagen in de berging gezeten maar inmiddels werkt hij in de autotransport. Daar heeft hij nu normale werktijden, het onregelmatige werken wat hij hiervoor deed heeft hij voor het gezin opgezegd.

Sinds Chantal haar infarct en tia’s heeft gehad is er heel veel veranderd, eigenlijk alles. Normaal gesproken kon Niels gewoon naar zijn werk gaan en dan maakte dat onregelmatige niet uit. Chantal regelde alles wel, of hij nou thuis was of niet. De boodschappen deed ze, eigenlijk deed Chantal alles van A tot Z en nu belt ze hem. Dan staat ze in de supermarkt voor een schap en dan weet ze het niet meer. Het zijn kleine dingen maar die zijn wel echt veranderd. Chantal benoemd ook nog dat het dan wel kleine dingen zijn maar wel echt alledaagse dingen.

Zijn rol als partner is niet zozeer verschoven, ze zijn juist nog dichter naar elkaar toe gegroeid. Het kan namelijk twee kanten op gaan, je kan verder uit elkaar gaan maar Chantal en Niels leunen echt op elkaar. Ze hebben elkaar ook hard nodig. En ondanks dat Chantal niet altijd alles meer weet steunt ze Niels wel altijd. Soms zijn er kleine irritatie puntjes, Chantal gaat bijvoorbeeld heel hard gillen wanneer ze schrikt. Maar ach, Niels draait zich een keer om en is dat dan ook alweer vergeten. Het gaat dan eigenlijk ook meer om het feit dat de buitenwereld haar reactie niet snapt. Iemand die voorbijloopt denkt dan wat is dat voor een malloot en dan denk je bij jezelf, je moest het verhaal eens weten.

Chantal mag dan wel eens wat vergeten maar zij is wel degene die juist Niels eraan herinnert goed zijn handen te desinfecteren. Niels moest bij zijn vorige werkgever wel eens mensen meenemen in de auto, iets wat zij beiden niet goed vonden. Vervolgens vertelt Niels dan ook dat hij goed heeft gekeken hoe het in elkaar zit, en in die auto kan geen 1.5 meter afstand gewaarborgd worden. Dus Niels nam ook niemand meer mee, klaar. Hij weet namelijk maar al te goed dat hij niet kan thuiskomen met corona.

 Het zit ‘m gewoon meer in alles, zegt Niels op de vraag wat hij de afgelopen tijd vooral heeft gemist sinds de uitbraak van het virus. Het zijn de kleine dingen zoals even met zijn alleen gaan zwemmen. Zijn zoontje wilde dat dan heel graag wat hij heel goed begreep, maar laten we dat maar gewoon nog niet doen dan weten we zeker dat we veilig zijn. Zijn werk ging gelukkig wel gewoon door, wat ook wel goed was voor Niels. Je bent er namelijk wel gewoon elke keer mee bezig maar op een gegeven moment zet je de radio gewoon uit want je wordt er gewoon heel negatief van.

Wel word je er een stuk creatiever van. Niels zette de vrachtwagen wel eens aan de kant omdat zijn zoontje hem dan belde. Hij kwam niet uit zijn rekensommen en Chantal was bezig met het huiswerk van de andere. Nou, dan gingen ze even facetimen en zo hielp Niels dan mee met de rekenopdrachten. Voor Chantal blijft het namelijk lastig om twee dingen tegelijk te doen dus op deze manier kon Niels dan toch zijn steentje bijdragen.

Voor iedereen is deze hele situatie lastig, zegt Niels. Maar het onbegrip wat hij tegenkomt vindt hij wel heel vervelend. Wanneer Niels en Chantal namelijk even samen een boodschapje moeten doen moeten zij verplicht beide een kar mee, wat niet te doen is voor Chantal met haar stok. Wanneer hij vraagt of zij dan samen met één kar de winkel in mogen, dan mag dat niet. Vervolgens ziet Niels wel iemand alle winkelkarretjes met hetzelfde doekje schoonmaken, ja dat is gewoon scheef. Daar kan hij dan wel heel erg boos om worden en is niet bang om de discussie aan te gaan. En die discussie winnen zal hij, of hij loopt weg. Dan gaan we wel naar een andere supermarkt hoor.

Begrip is wat Chantal in het algemeen heel erg mist. Soms zou ze wel met een bordje om haar nek willen lopen waarop staat wat er aan de hand is. Gewoon zodat mensen eens weten wat er allemaal speelt. Chantal merkt dat ze weinig geholpen wordt door anderen en dat komt waarschijnlijk omdat ze het zich niet kunnen voorstellen hoe het is voor haar. Chantal is al negen jaar aan het vechten, en in die negen jaar heeft zij geen moment gehad waar zij even een weekje op adem kon komen. Je blijft maar door gaan want je hebt wel een gezin waar je voor moet zorgen. Dat is aan de ene kant misschien wel haar redding geweest maar vooral nu met die corona wordt Chantal zich wel heel erg bewust. ‘Ja jongens, hallo! Ik ben er ook nog en ik kan dit niet alleen’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *