“Afasie is natuurlijk niet leuk, maar voor Anja voelt het als een troost”

Anja heeft afasie, zij is getrouwd met Dolf en samen delen zij graag hun ervaringen over hoe de afgelopen periode voor hun is verlopen sinds de uitbraak van het coronavirus. Omdat praten voor Anja en Dolf moeilijk en vermoeiden kan zijn maar schrijven wel aardig goed lukt, hebben zij alle vragen en hun ervaringen schriftelijk beantwoord. Op deze manier kan ook hun verhaal gedeeld worden.  

Anja is moeder van 2 volwassen dochters en partner van Dolf. Anja en Dolf hebben beide NAH en hebben elkaar leren kennen tijdens het dansen en zingen bij de dagbesteding. Zij werden verliefd en zijn vervolgens getrouwd, sindsdien zijn zij onafscheidelijk van elkaar.

 Naast NAH heeft Anja ook een aangeboren hersenletsel. Dit zorgt voor onder andere problemen met woorden en het omdraaien van letters. Anja schrijft dat zij in januari 2019 een TIA kreeg aan de linker kant, en in september 2019 aan de rechter kant van haar hersenen. Sindsdien heeft zij problemen met taal, praten en lezen. Onlangs heeft zij een test gedaan waaruit naar voren is gekomen dat zij amnestische afasie heeft. Hierdoor heeft zij moeite met het vinden van de juiste woorden, wijd zij enorm uit in haar verhaal en bij vermoeidheid spreekt zij in staccato. In haar hoofd wil ze vaak te snel waardoor ze veel fouten maakt en de volgorde vaak niet klopt. Haar afasie valt eigenlijk niet zo heel erg op schrijft ze omdat zij haar hele leven al aan het compenseren is. Dat doet ze inmiddels minder, het is te vermoeiend.

De diagnose afasie geeft Anja erkenning. Sindsdien helpt de logopedist haar met haar ademhaling en leert zij rustiger praten. Specifieke afasietherapie hoeft Anja niet, het is goed zo. Ook kan zij sinds zij afasie heeft naar de dagbesteding toe waar zij meer begeleiding krijgt, leuke taalspelletjes kan spelen en kan schilderen. Afasie is natuurlijk niet leuk, maar voor Anja voelt het als een troost. Wel is Anja bang dat zij uiteindelijk een CVA krijgt waardoor haar man niet meer bij haar kan wonen.

 Sinds de uitbraak van het coronavirus veranderde er heel veel in Anja haar leven. Zij nam alle zorg voor Dolf van de wijkverpleging op haar waardoor zij overbelast raakte. Gelukkig kan de wijkverpleging deze taken weer overnemen en helpen ze Anja inmiddels ook met haar eigen medicatie, dit vergeet ze zelf nog wel eens. De bibliotheek en de dagbesteding waar Anja graag heen gaat was dicht en haar begeleider en dochter kon ze alleen buiten ontmoeten. Anja heeft speciaal een stok voor slechtziende mensen aangeschaft, aan de buitenkant zie je niet dat er wat met haar aan de hand is. Die stok geeft mensen dan toch een soort seintje, hé er is iets aan de hand met deze vrouw. En het helpt goed om 1,5 meter afstand te bewaren! Zelf denkt Anja dat zij in verhouding minder last heeft gehad van alle opgelegde maatregelen dan anderen, zoveel deed ze niet meer. Werk, vakantie, uitgaan en verjaardagen heeft zij gewoon geen energie meer voor. Tijdens de lockdown hebben ze flink uit kunnen rusten maar ondertussen kan Anja weer naar de dagbesteding, komt er weer begeleiding aan huis en mag haar dochter ook weer bij haar thuis komen. Aan de ene kant heel fijn, aan de andere kant eigenlijk ook best wel weer vermoeiend.

 Eén keer per dag volgt Anja het nieuws over het coronavirus. De persconferenties werden bekeken en dat ging eigenlijk best goed, andere informatie zochten ze online op. ’s Avonds wil Anja hier liever niet meer over nadenken, dan gaat zij bang de nacht in. Want bang voor een tweede uitbraak, dat is Anja wel. Mensen houden volgens haar te weinig rekening met elkaar en laten hun eigen behoeftes voor gaan ten opzichte van de veiligheid van een ander. Straks gaat door het gedrag van een ander de dagbesteding weer dicht wat juist voor mensen met een beperking zo belangrijk is.

De dagbesteding en de wijkverpleging, dat zijn de twee dingen die Anja toch wel het meeste heeft gemist. Daarnaast was het contact met familie en kennissen nog minder dan voorheen, dat vindt ze ook wel teleurstellend. Het contact met haar dochters ging gelukkig wel hartstikke goed en wat word je daar toch creatief van. Met Pasen werd Anja online meegenomen met het zoeken van de paaseitjes bij haar dochter thuis, geweldig! Ook hoopt Anja snel haar andere dochter weer te kunnen zien. Zij woont in het buitenland en is zwanger. Wat zou het mooi zijn als het coronavirus onder controle blijft en dat ze haar straks op kan zoeken wanneer zij naar Nederland komt.

Zelfvertrouwen en zelfredzaamheid, dat heeft haar ook gebracht. Anja moest heel veel zelf oplossen, misschien ook wat te veel soms, maar het wel gelukt. Daarnaast heeft het voor nieuwe inzichten gezorgd. Anja en Dolf wonen samen in een studio, dat houdt in dat zij elke dag samen in één ruimte zitten. Dolf heeft zich inmiddels ingeschreven voor een woonvoorziening voor mensen met NAH. Op die manier heeft Dolf straks een veilige omgeving en heeft Anja meer rust.

Anja is meer emotioneel afhankelijk en kan slecht alleen zijn sinds zij afasie heeft schrijft Dolf. Dit komt onder andere door haar NAH. Op het gebied van communicatie is er niet zoveel veranderd, dat ging eigenlijk altijd al lastig. Dit komt omdat Dolf zelf ook NAH heeft en moeite heeft met het formuleren van de juiste zinnen. Anja praat wel anders nu ze afasie heeft, maar hij begrijpt haar wel. Anja moet nu zelf meer moeite doen om Dolf te begrijpen wanneer hij onduidelijk is. Grapjes begrijpt ze niet, dat moet Dolf dan uitleggen en hij moet vooral niet te veel van de hak op de tak springen. Dolf haalt jeugdboeken voor Anja uit de bieb. Vooral niet te dik en geen kleine letters, dat is belangrijk. Lezen doet zij namelijk graag maar het blijft moeilijk.

Sinds de uitbraak van het virus neemt Dolf de taak van het telefoneren op zich. Anja is snel moe waardoor Dolf belt met tantes maar ook andere telefoontjes neemt hij op zich. Moeilijkere telefoongesprekken voert Dolf nu samen met zijn begeleider, voorheen deed Anja dat altijd. Dolf kan zo samen met zijn begeleider Anja hier en daar helpen. Maar vooralsnog blijft Anja Dolf zijn mantelzorger en is het andersom beperkt.

Ook voor Dolf was de dagbesteding een gemis. Maar ook de boodschappen doen op een normale manier, uitstapjes in de buurt, hulp van de wijkverpleging en een ritje naar de bibliotheek zat er niet meer in. Het bezoek was altijd al beperkt maar dat is nu nog minder geworden. Voor Dolf heeft het de kijk op de samenleving juist bevestigd. Een voorbeeld hierin is het vele vliegverkeer ten koste van het klimaat. Wat was het fijn dat het rustig was op straat, in de tram en in het ziekenhuis. Weinig verkeer en mensen en vooral, stilte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *