“Na de vakantie stond er, heel typisch, een agressietraining op het programma van haar werk waar ze alleen nooit is aangekomen”

Niki heeft afasie. Op haar vorige werk namen ze Niki haar afasie en apraxie niet serieus. Samen met haar man delen zij graag hun ervaringen over hoe de afgelopen periode is verlopen sinds de uitbraak van het coronavirus.

Enkele jaren geleden besloot Niki weer te gaan studeren. Een druk leven waarin zij haar deeltijdstudie Social Work combineerde met een stel gezellige pubers, huiswerk, het huishouden en een uitgebreid sociaal leven. Daarnaast werkte zij met verstandelijke gehandicapten op een psychiatrische afdeling.

Niki begon net op een nieuwe woongroep met hele lieve rustige mensen, zeiden ze. Niki las nog even een dossier na terwijl haar dienst er al op zat toen één van de bewoners haar een klap op haar achterhoofd gaf. “Waarschijnlijk wilde de bewoner mij op deze manier duidelijk maken dat ik naar huis moest!”, zei Niki. Door die klap maakte Niki een whiplash achtige beweging naar voren maar was verder niet buitenwesten. Die klap zag ze niet aankomen waardoor ze toch wel even goed was geschrokken, maar na een kwartier stapt Niki de auto in om haar man op te halen.

Die dag zelf was het warm buiten maar Niki haar man noemde nog wel dat ze er wat bleek uitzag. Niki zocht hier zelf verder niks achter en koppelde het aan een nieuwe start op een nieuwe woongroep, toch best spannend. ‘s Nachts moest zij echter flink overgeven maar ook hier begonnen geen belletjes te rinkelen. Waarschijnlijk een buikgriepje en de volgende ochtend wilde zij gewoon aan het werk gaan. Toen zij in de auto stapte werd zij vervolgens enorm overprikkeld door alle geluiden en het bewegende beeld. Ze heeft zich ziek gemeld van haar werk en vervolgens begon de herfstvakantie.

Na de vakantie stond er, heel typisch, een agressietraining op het programma van haar werk waar ze alleen nooit is aangekomen. Het licht en het geluid van de radio in haar auto werd haar te veel en toen besefte ze het, hier is wat aan de hand. Ze parkeerde haar auto om rustig te worden en is daarna naar de huisarts gegaan die haar naar huis stuurde met een doorverwijzing naar de neuroloog. Behoorlijk wat weken later kreeg zij een MRI-scan waar niks meer op te zien was maar al haar klachten verwezen naar een flinke hersenschudding. Omdat Niki in de tussentijd steeds maar door ging heeft dit haar eigen herstelproces flink in de weg gezeten.

De neuroloog benoemde dat, tijdens het incasseren van de klap, het gedeelte in haar brein geactiveerd was waarmee je leest. Dit zorgde er dan ook voor dat Niki enorm veel moeite had met lezen en scherm activiteiten. Ze raakte snel overprikkeld en de informatieoverdracht verliep ook niet zoals het hoort. Dat merkte zij ook behoorlijk in haar spraak. De juiste woorden kon zij niet vinden en ze was de naam van één van haar kinderen kwijt. Daarnaast kon zij ook niks hebben van haar man en kinderen en dat beïnvloed wel echt alles. Even gezellig een filmpje kijken of naar de bioscoop zat er niet meer in. Zodra Niki dan ook meerdere sociale activiteiten op een dag had kwam zij aan het einde van de avond al helemaal niet meer uit haar woorden, dan was ze gewoon op. Niki had niet door wat de impact van een hersenschudding eigenlijk kon zijn. Het heeft dan ook bijna een half jaar geduurd voordat Niki besefte dat ze misschien wel moest stoppen met haar studie, dat lukte gewoon niet meer.

Niki begon uiteindelijk langzaam weer wat te herstellen en raakte steeds meer aan de betere hand. Zo durfde ze op een gegeven moment ook weer eens wat op Facebook te plaatsen en kreeg het gevoel dat steeds meer weer lukte. Ook was ze ook weer begonnen met solliciteren, daar merkte ze wel dat ze nog steeds moeilijk uit haar woorden kwam en een stuk zenuwachtiger was dan voorheen waar ze dan ook slecht van sliep. En toen kwam daar het coronavirus, dat wat zij net weer aan het opbouwen was viel meteen weer weg.

Op dat moment merkte Niki dat juist haar spraak en prikkeloverdracht een stuk beter werd. Niki hoefde de kinderen nergens meer heen te brengen, ze hoefde zich niet druk te maken of ze wel of niet naar een feestje of verjaardag ging, het viel allemaal weg. Haar concentratie, geheugen en woordherkenning werd een stuk beter. Niki is zelfs getrouwd in deze periode waardoor een groot feest er niet in zat, achteraf maar heel goed want dat had ze nog lang niet aangekund. Alle sociale activiteiten vielen weg waardoor Niki heel stil was, zij was verbaal eigenlijk gewoon plat.

Als Niki dan wel een goed gesprek had met vriendinnen, haar moeder of haar man ging dat gewoon heel erg goed want ze had de rest van de dag niks. Haar spraak ging dus door alle rust goed vooruit maar lezen en lang luisteren blijft moeilijk. Niki probeerde wel weer sinds zij aan de herstellende hand was dagelijks het nieuws te volgen, zo ook over het coronavirus. Niki heeft een nieuwsgierige aard en wil precies weten hoe alles in elkaar zit. Daarom keek zij ook elke keer naar de persconferenties. Dit gaat alleen een stuk langzamer, ze doet er vaak drie of vier uur over om het helemaal uit te kunnen kijken. Tussendoor moet ze het dan echt op pauze zetten en een andere lichamelijke activiteit ondernemen, bijvoorbeeld even de was ophangen of met de hond wandelen. Vroeger kon zij als het ware wel de hele dag door persconferenties kijken en literatuur opslurpen, dat wil nu echt niet meer. Wanneer ze nu een persconferentie heeft uitgekeken kan Niki naar bed. De woordkeuze, snelheid en duur werken haar dan flink tegen. Maar dat weerhoudt haar er niet van om ook nog eens naar de technische briefing te kijken, maar daar doet ze dan wel gewoon echt een hele dag over.

Door de beperkingen van het virus kon Niki ook niet meer zo snel even gezellig een hapje eten met vrienden, op bezoek gaan bij opa en oma of op een terrasje gaan zitten met haar kinderen. Maar of ze dat nou echt gemist heeft, jammer vond ze het wel. Dat zijn activiteiten die ze vooral mistte toen ze net probeerde te herstellen van haar hersenschudding. Ieder mens heeft wel de behoefte om samen te zijn met vrienden en familie en om elkaar een keer een knuffel te geven maar eigenlijk gaven de beperkingen Niki vooral rust. Sociale activiteiten waren er dus een stuk minder maar Niki is tijdens de uitbraak van het virus wel weer aan het werk gegaan. Zo werkt zij nu twee dagen in de week met demente bejaarden wat voor haar lekker rustig is. Daar hoeft ze niet zoveel bij na te denken en spreekt zij in korte zinnen met cliënten, een ideale plek. Inmiddels begint het normale leven met meer drukte steeds meer terug te komen en dat merkt Niki direct.

Zodra er weer wat meer op Niki haar bordje terecht komt merkt ze dat ze weer veel sneller overprikkeld raakt. Haar spraak wordt dan minder en begint dan soms in haar dialect tegen haar man te spreken, iets wat ze voorheen eigenlijk niet deed. Hoe drukker het wordt hoe lastiger het voor Niki is om goed uit haar woorden te komen. Verbaal was zij vroeger eigenlijk altijd heel sterk dus dat frustreert dan soms enorm. Hoe normaler het leven weer wordt, hoe zwaarder het voor Niki is.

Voor Niki is de rust die het virus met zich mee bracht ontzettend goed geweest. Ze is zich een stuk bewuster geworden van wat zij juist wel of niet aan kan en kan daar nu beter op inspelen. Waar zij vroeger vooral maar doordenderde maakt zij nu veel bewuster haar keuzes. Zo ook om haar studie in september weer op te pakken. Daar kijkt ze met behoorlijk veel angst tegenaan. Lukt het haar wel, wordt het toch niet te veel? Haar eerste lessen moet zij online volgen en dat vindt ze doodeng. Lukt het haar om online haar klasgenoten te leren kennen? Straks zegt ze door haar zenuwen de verkeerde dingen, daar is ze toch best bang voor.  Maar die angst ziet ze vervolgens wel onder ogen, ze doet mee aan een online interview waar je helemaal niet door hebt dat ze eigenlijk hartstikke zenuwachtig is. Daarnaast heeft ze ook nog eens auditie gedaan voor een rolletje als figurant in een film, dat ging volgens haar helemaal niet goed maar ze stond er wel!

De man van Niki geeft aan dat hij haar vooral heel veel moest terugfluiten toen zij net haar hersenschudding kreeg. Niki wilde nog steeds veel te veel en hij zag in dat dit geen goed deed aan haar herstel. Omdat Niki ook niet goed uit haar woorden kwam moest haar man haar in het begin regelmatig verbeteren, maar hij begreep haar ook lang niet altijd. Niki had het dan over ‘dingen’, dan wist ze het juiste woord gewoon niet. Daar ontstond dan wel eens de nodige miscommunicatie over.

In het begin moest de man van Niki dan ook wel veel taken overnemen in het huishouden. Het piepje van de wasmachine was haar al te veel dus dat kon ze er niet bij hebben. Maar ook moest hij direct de televisie zachter zetten wanneer Niki de woonkamer binnen kwam, dat kon zij op dat moment gewoon niet aan. En zelf moest hij wat vaker vrij nemen van het werk om met Niki mee gaan naar specialisten, maar goed dat hoort erbij.

Sinds de uitbraak van het virus werd het voor de man van Niki eigenlijk alleen maar rustiger. Dat kwam omdat Niki haar eigen rust terugvond. Het was veel minder nodig om Niki erop te wijzen dat ze misschien te veel hooi op haar vork nam. En wat dat betreft heeft hij verder ook niet zo gek veel gemist. Zijn werk kon gewoon door gaan dus dan zijn het vooral meer de kleine dingetjes, misschien eens een gezellige whisky avond met vrienden.

Het heeft hem wel, net zoals bij Niki en de rest van het gezin, meer rust gebracht. Niki had een stuk minder stres omdat zij bijvoorbeeld de kinderen niet hoefde te helpen met huiswerk en ze ook nergens heen hoefde te brengen. Niki hoefde zich steeds minder vaak af te vragen of ze alles wel aan kon wat hem ook weer een stuk meer rust gaf. Het coronavirus mag dan niet leuk zijn, maar wat gaf het een rust. Heerlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *